Home

 
Tja, zo zou het moeten zijn, maar de laatste gebeurtenissen maken dat ik toch nog wel wat zou willen toevoegen.

Omgevlogen is het: mijn (extra) lange verblijf in Uganda!

vandaag dus de laatste hele dag op het project. Morgenmiddag vertrek ik naar Kampala (hoofdstad) ,omdat het vervoer dan beter uitkwam.
Het voelt raar: 4 weken zijn veel te kort. Maar , dat ervaar ik meestal.

Afgelopen dinsdag zijn we met enkele vrijwilligewrs bij elkaar op bezoek geweest. Waren mijn collega-volunteers onder de indruk van het vergevorderde stadium van dit project: wij -(Jeanet en ik) waren onder de indruk van de andere: Lwengo: het project dat plaatsvindt in een arme community buiten Masaka, waar vanwege het enorme aantal kinderen naarstig een lokaal bijgebouwd werd van palen en matten. De vrijwilligers hebben een veelheid aan taken, van jong (school/kinderdag) tot oud (HIV voorlichting/ zwangerschapsvoorlichting/ bejaardenhulp.
Chapeau. Ook Maria en Ank in Chedra dwongen respect af, maar zeker nog de lokale betrokkenen, die onbaatzuchtig, en heel gelovig hun community, waar HIV het grootste speerpunt hulp boden.

De laatste week volgt alweer. de tijd gaat (veel te ) snel."Oh, jij gaat je ticket nog wel omruilen" zeggen ze op het project.
Helaas, thuis heb ik nog een ouderavond te gaan en het spaarverlof is nu eenmaal voor de afgesproken tijd.
Deze week was wel een heftige! Alles draaide om Appolonius,  haar bezoek aan de kliniek, met die informatie naar de politie en voorlopig haar laten onderduiken.
De vader werd deze week nog regelmatig gesignaleerd, gewapend met een machete. Afgelopen nacht is er rondom de community een klopjacht georganiseerd, compleet met hulpvan "the army". Hoe het afgelopen is, hoor ik pas later: ik zit nu nog in Massaka.
Het meisje leeft helemaalop van de aandachtdie ze krijgt: ze is erg lief, maar uiteraard ergangstig. Zo lang de vader nog niet gevonden is, blijft het meisje op de community.

 
….Bij de kliniek  met uitslag aan een zijde van zijn bovenlichaam. “Herpes” , zegt massau, “Nee, syfylus” zegt de man, hij is naar eigen zeggen sexueel zeer actief.en kan toch niet met deze diagnose aankomen in zijn community. Toch schrijven de verpleegsters iets tegen herpes voor en het advies om zijn bloed te laten testen op HIV. En natuurlijk voorzichtig te zijn met zijn activiteiten.
 Dit verhaal vertelde Jeanet bij de koffie, klonk heel bizar, maar is hier heel gebruikelijk. Net als de vele kinderen die de mensen hebben: het geeft iets van eigenwaarde:ik kan produceren.
Toch komen op het TRC regelmatig vrouwen  om zich te laten injecteren met de prikpil. Dit zonder medeweten van hun echtgenoten: ze doen het voor als een vriendinnenuitje.

 

 
Allereerst: dank jullie voor jullie schattige brieven: ik heb me er goed mee vermaakt in het vliegtuig.
Maar ook: BRAM: gefeliciteerd met je verjaardag!!! had je graag een kaart gestuurd, heb zelfs postzegels gekocht, maar er zijn hier geen kaarten ! Feliciteer je ook meester Piet en juf Annie?
Mijn dagelijkse leven hier is heeeeel anders dan thuis. Als ik ‘s morgens wakker word onder mijn klamboe moet ik me eerst aankleden, naar buiten gaan, de sleutel pakken en naar de latrine om te …….
Een latrine is een toiletgebouwtje met een diep gat in de grond.  had je graag een kaart gestuurd, heb zelfs postzegels gekocht, maar er zijn hier geen kaarten ! Feliciteer je ook meester Piet en juf Annie?
Mijn dagelijkse leven hier is heeeeel anders dan thuis. Als ik ‘s morgens wakker word onder mijn klamboe moet ik me eerst aankleden, naar buiten gaan, de sleutel pakken en naar de latrine om te …….

 

 
Allereerst: dank jullie voor jullie schattige brieven: ik heb me er goed mee vermaakt in het vliegtuig.
Maar ook: BRAM: gefeliciteerd met je verjaardag!!! had je graag een kaart gestuurd, heb zelfs postzegels gekocht, maar er zijn hier geen kaarten ! Feliciteer je ook meester Piet en juf Annie?
Mijn dagelijkse leven hier is heeeeel anders dan thuis. Als ik ‘s morgens wakker word onder mijn klamboe moet ik me eerst aankleden, naar buiten gaan, de sleutel pakken en naar de latrine om te …….
Een latrine is een toiletgebouwtje met een diep gat in de grond.  had je graag een kaart gestuurd, heb zelfs postzegels gekocht, maar er zijn hier geen kaarten ! Feliciteer je ook meester Piet en juf Annie?
Mijn dagelijkse leven hier is heeeeel anders dan thuis. Als ik ‘s morgens wakker word onder mijn klamboe moet ik me eerst aankleden, naar buiten gaan, de sleutel pakken en naar de latrine om te …….

sorry: de plicht roept, de rest volgt!!!!

Webali voor die leuke reacties.
Dus gauw even een updeetje voor we naar Masaka gaan voor het week-end.
Intussen al aardig gewend. De temperatuur is hoog en soms benauwd, maar dat is niet erg. In een volgend blog -speciaal voor groep 7- zal ik uitgebreid  over mijn  ochtend en avond rituelen schrijven: je bent verbaasd hoe makkelijk je je aanpast aan de gewoonten hier.
     Gisteren: in de ochtend mijn plan voor volwassen Engels onderwijs met mister Sali van de basisschool doorgesproken. Heel herkenbaar de afgesproken opzet had ik goed benaderd. Het is de bedoeling dat ik v.a. maandag in de middaguren Engels voor beginners ga geven. Mister Sali voor gevorderden ik de beginners. Ik heb er zin an!
Daarna op naar de handcraft: de dames hadden zich al om het ateliertje gevestigd en het was echt een buurt/werkkransje.

Het eerste bericht uit Uganda en nu al twijfelend waar te beginnen....
Tekera dan maar: want daar ben ik nu.
Het is een indrukwekkende community, zo'n 17 km van Masaka (richting Victoria-meer Jos). Het gevoel van :hier klopt alles!
Er is een kliniekje, waar dagelijks patienten komen. Zij worden gediagnostiseerd en behandeld door Brigitte (De oprichtster v.h. centrum), Harriet (Ugandese verpleegster) en nu dus Jeanette.
Het is haast de hele dag open en er is altijd wat te doen. Nu dus vnl. malaria, het ene na het andere kind bezoekt de kliniek  al dan niet met mama of oma. Verder ademhalingsklachten: droog seizoen).
Te weinig muskietennetten!!.
Ernaast ligt de handcraft-store: waar lokale handwerkproducten liggen en hangen , gemaakt door locals en verkocht aan toeristen. Een paradijs aan mooie producten, en waar ik gisterenmiddag en vanochtend ook heb zitten zwoegen op kussenslopen/tassen. Jawel, op de trapnaaimachine......

 Nog een maandje en dan vertrek ik voor de derde keer naar Afrika. Het ticket geboekt,voorbereidingsdag gehad, de nodige inkopen gedaan...
Waarom?
Lees wat Sophie, Anis, Bas, Gabi, Niels, Bram, Tamara, Aranka, Tim, Anne, Rince, Axel, Ralph,Talitha en Dirk  (groep 7) schreven in hun werkstuk over de rechten van het kind:
Ïeder kind heeft recht op een dak boven zijn hoofd;
De arme mensen hebben recht op eten en drinken.
De rechten: veiligheid/onderdak/liefde
Schoon drinken/vrede
Een goede verzorging
Ouders die voor je zorgen
Dat ze niet bang hoeven te zijn
Geen kinderarbeid maar lol en school
Kinderen mogen niet geslagen of geschopt worden en mogen niets kapot maken
Kinderen hebben recht op vrienden voor je leven
Ik vind het belachelijk dat kinderen moeten vechten in de oorlog.

En dan is het voorbij: een maand PE/ZA.Tijd voor bezinning of -om in mijn vakgebied te blijven- een evaluatie.
Een hele ervaring rijker (en een nare infectie-ziekte).
Was het de moeite waard?
ABSOLUUT
Ik gaf wat tijd, aandacht, misschien wat expertise en verlangde daarvoor weinig terug, maar heb het absoluut gekregen.

Back2School, een pilot-project, wat zowel door de principal, de directeur van be More, sponsors en projectleiders als een zinvolle activiteit ervaren wordt.
Hoe kun je bijdragen aan de ontwikkeling van een bevolkingsgroep? Juist, door te investeren in de jeugd.
Wat begon als een vakantie-activiteit (houd de jeugd tijdens het zomerreces van de straat) groeide uit tot een opvangklasje van kinderen, die minimaal 2 jaar geen basisschool hadden bezocht.

Afgelopen vrijdag hebben we samen met 5 van onze kinderen, Franklin en Bridget  door helenvale gewandeld.
Onze kinders kregen een wegwerpcamera mee, om 12 foto's te maken van datgene wat ze bijzonder vonden. Daar mogen ze later een werkstukje van maken en hun ouder(s) kunnen die dan op school komen bekijken.
      Na de laatste "tandenborsel"activiteit (detail: waarbij Romario opeens een kunstgebit bleek te hebben EN zijn eigen ondertanden), gingen we op weg. We hadden veel bekijks, maar werden ook erg vriendelijk begroet. Ieder kind nam ons zonder scrupules mee naar binnen en hoewel de buitenkant soms anders deed vermoeden viel de binnenkant wel mee: pluche banken en/of stoelen, prollerig glaswerk/ stereotoren en/of t.v./ opgemaakte bedden met al dan niet een gezinslid erop.

Ja, wat dacht je, schrijft die juf alleen maar van die verhalen voor de grote mensen. Zou ze ons vergeten zijn? Helemaal niet: deze brief is speciaal voor jullie!

Zoals je weet , werk ik nu niet met oudere kinderen, maar ben ik hier gewoon juf van een basisschool. Maar ik werk niet in een gewone klas. Nee, de kinderen uit onze groep zijn al heel lang niet meer naar school geweest. Waarom niet? Tja, omdat ze thuis moeten helpen met de was. Of omdat ze zeiden dat ze naar school gingen, maar dan gewoon de hele dag op straat bleven spelen of stoute dingen doen en de ouders van zo'n jongen wilden geen ruzie met hun kind en lieten het dan maar zo. Je snapt dat deze kinderen helemaal niet van lezen houden, of sommen, want toen ze nog wel naar school gingen vonden ze dat erg moeilijk. De meester of de juf waren erg streng. Jawel, ook hier krijgen ze klappen, Maar niet van ons, hoor! Wij zijn baie lief!

Al weer bijna op de helft van mijn verblijf: de tijd vliegt:"Thank God, it's  friday". Even tijd om mijn half afgemaakte weblog te updaten.
Het nieuwtje van het project is er al een beetje af en het is nu gewoon hard werken met inmiddels 10 (!) kinderen van zeer uiteenlopende niveaus.
Ik voel me echt leerkracht van het speciaal onderwijs, hoewel ik weinig ervaring heb met kinderen die -uiteraard - gedragsproblemen hebben. We hebben 2 nieuwe tafels en veel stoelen, maar om deze kinderen met vieren aan een tafeltje te laten werken is vragen om moeilijkheden: als er een de kont tegen de krib gooit, volgen er meer. En dan het materiaal: ik ben bijna door mijn donaties heen en er zou zo zoveel meer moeten komen...

Als het wil lukken. Allereerst even bewijs van mijn afwezigheid in Nederland en mijn verblijf  aan de Indische Oceaan. Dat was wel in het week-end hoor, na een urenlang verblijf in het internet-cafe. Mede-huisgenoten Thomas, Elske, Maaike V, Lydia en ik probeerden al rijdend de accu van onze redelijk aftandse auto op te laden. Het betekende wel dat we regelmatig de auto aan moesten duwen om hem gestart te krijgen. Zo krijg ik toch nog mijn beweging, want naast de zang en gebedsoefeningen op school valt er weinig te doen. Immers: een wandeling maken is niet echt verantwoord. Criminaliteit is hier aan de orde van de dag. Toen ik vorige week in de lounge van het vliegveld in JB zat (jawel voor 80 Rand even decadent geweest) vroeg ik aan een krantlezende ZuidAfrikaan naar het laatste nieuws over Joram van der Sloot. "Never heard of it", besides: killing happens in South Africa every day".